Verhaal over een arrangement op maat
Als kind woonde ik in een afgelegen gebied in Frankrijk, in een communistische stad met minder dan 5.000 inwoners, in een 200 jaar oude woning. Afgezien van de nabijgelegen bossen, de boeken en de televisie, en de mysteries op zolder, waaronder een kleine muziekdoos en stoffige poppen, was er in de omgeving niet veel te doen. Behalve dit zeer kleine theater, dat werd gebruikt voor plaatselijke toneelvoorstellingen en films. De films waren vooral auteurfilms en korte films, en dat gold ook voor de films voor kinderen.
In deze bioscoop ontdekte ik samen met mijn jongere broer en zus de films van Nick Park, Tim Burton, Jean-Pierre Jeunet, Monty Python en nog veel meer, en genoot ik ervan. En uiteraard Hayao Miyazaki, wat in die tijd in Frankrijk heel ongewoon was; maar als tienjarige was ik mij daarvan niet bewust. Vandaag ben ik zeer dankbaar voor al die magische reizen die deze bioscoop mij heeft gegeven, en voor de wereld en cultuur die ik vanuit de te grote, te oude bioscoopstoelen tot mij heb kunnen nemen.
Totoro is wereldwijd iconisch, maar voor mij deed het verhaal van Mijn buurman Totoro, van alle films die ik in dit kleine theater heb gezien, het meest denken aan de omgeving waar we destijds woonden. Afgelegen, in onze verbeelding levend en de tijd doorbrengend met het gezin. Grappig genoeg herinner ik me de details van de film uit die tijd niet echt (ik heb hem destijds echt vaak gezien, wees gerust), maar de herinnering aan de momenten vlak voordat de film begon, is nog levendig: het koude sneeuwweer en rode neuzen in de winter, de hete thee en het verse brood die in de rij gratis werden uitgedeeld, de stoom die van mijn broer...mond, de luide, rumoerige verwachting van tientallen kleine kinderen. Dat alles voor dat kleine theater, terwijl ze wachtten en zich afvroegen wat deze vreemde grijze kat-beer zou zijn.
Vroeger hadden we geen openingsthema, geen internet en geen cassettebandjes, maar ik herinner me nog goed dat mijn zus en ik, direct nadat we de bioscoop uit kwamen, het liedje uit Mijn buurman Totoro neurieden, in de auto naar huis stapten en gilden alsof de auto de Catbus was. Maandenlang neurieden we dat liedje. Ik moet toegeven dat ik dat nog steeds doe.
Mijn verhaal is misschien wat lang; het spijt me daarvoor. Maar dit is de reden waarom ik u allen, Muro Box Team, zo oprecht dankbaar ben voor het terugbrengen van een zo fundamentele en prachtige herinnering. Sommigen zullen het nostalgie noemen; misschien hebben zij niet ongelijk. Maar voor mij is het een geschenk voor mijn 1-jarige zoon: dat hij zijn eigen versie van dit lied heeft, en dat die even de enige ter wereld is. Het verleden is wat wij zijn en wat anderen zullen zijn; mogen zij het aanvaarden.
Als kind woonde ik in een afgelegen gebied in Frankrijk, in een communistische stad met minder dan 5.000 inwoners, in een 200 jaar oude woning. Afgezien van de nabijgelegen bossen, de boeken en de televisie, en de mysteries op zolder, waaronder een kleine muziekdoos en stoffige poppen, was er in de omgeving niet veel te doen. Behalve dit zeer kleine theater, dat werd gebruikt voor plaatselijke toneelvoorstellingen en films. De films waren vooral auteurfilms en korte films, en dat gold ook voor de films voor kinderen.
In deze bioscoop ontdekte ik samen met mijn jongere broer en zus de films van Nick Park, Tim Burton, Jean-Pierre Jeunet, Monty Python en nog veel meer, en genoot ik ervan. En uiteraard Hayao Miyazaki, wat in die tijd in Frankrijk heel ongewoon was; maar als tienjarige was ik mij daarvan niet bewust. Vandaag ben ik zeer dankbaar voor al die magische reizen die deze bioscoop mij heeft gegeven, en voor de wereld en cultuur die ik vanuit de te grote, te oude bioscoopstoelen tot mij heb kunnen nemen.
Totoro is wereldwijd iconisch, maar voor mij deed het verhaal van Mijn buurman Totoro, van alle films die ik in dit kleine theater heb gezien, het meest denken aan de omgeving waar we destijds woonden. Afgelegen, in onze verbeelding levend en de tijd doorbrengend met het gezin. Grappig genoeg herinner ik me de details van de film uit die tijd niet echt (ik heb hem destijds echt vaak gezien, wees gerust), maar de herinnering aan de momenten vlak voordat de film begon, is nog levendig: het koude sneeuwweer en rode neuzen in de winter, de hete thee en het verse brood die in de rij gratis werden uitgedeeld, de stoom die van mijn broer...mond, de luide, rumoerige verwachting van tientallen kleine kinderen. Dat alles voor dat kleine theater, terwijl ze wachtten en zich afvroegen wat deze vreemde grijze kat-beer zou zijn.
Vroeger hadden we geen openingsthema, geen internet en geen cassettebandjes, maar ik herinner me nog goed dat mijn zus en ik, direct nadat we de bioscoop uit kwamen, het liedje uit Mijn buurman Totoro neurieden, in de auto naar huis stapten en gilden alsof de auto de Catbus was. Maandenlang neurieden we dat liedje. Ik moet toegeven dat ik dat nog steeds doe.
Mijn verhaal is misschien wat lang; het spijt me daarvoor. Maar dit is de reden waarom ik u allen, Muro Box Team, zo oprecht dankbaar ben voor het terugbrengen van een zo fundamentele en prachtige herinnering. Sommigen zullen het nostalgie noemen; misschien hebben zij niet ongelijk. Maar voor mij is het een geschenk voor mijn 1-jarige zoon: dat hij zijn eigen versie van dit lied heeft, en dat die even de enige ter wereld is. Het verleden is wat wij zijn en wat anderen zullen zijn; mogen zij het aanvaarden.