De heldenreis: van maker tot geldschieter van een project voor een programmeerbare en mechanische muziekdoos
De heldenreis: van maker tot geldschieter van een project voor een programmeerbare en mechanische muziekdoos
Siegfried (België)
Hartelijke groeten uit België,
Dr. Feng en Dr. Tsai hebben mij gevraagd mijn makersverhaal te schrijven om het op hun website op te nemen. Na lang en grondig beraad heb ik de sprong gewaagd, hoewel ik het wat te veel eer vind:
Ik ben geen beroepsmusicus (tot mijn grote spijt).
Ik ben geen hoogleraar akoestiek.
Ik beschik niet over een diploma in vormgeving of werktuigbouwkunde.
Ik ben geen handelaar in muziekdozen.
Ik ben geen historicus op het gebied van muziekdozen.
(Ik merk dat ik mezelf hier enigszins somber begin te maken)😉…
Dus voordat mijn ego besluit dat het tijd is om zelfmoord te plegen, is het tijd om te beginnen met uitleggen wie ik in feite BEN (en daarbij mijn eigen kleine ‘HELD’-reis).
1. Mijn roep tot het avontuur
Tot mijn hobby's behoort mondharmonica spelen. Ik beschouwde het als een bezigheid die ik alleen beoefende, maar dat was buiten mijn katten Bigodie en Cartouche gerekend. Zij zijn simpelweg dol op de klanken die ik voortbreng en zijn mijn grootste fans geworden.
Ik weet niet goed wat dat zegt over de kwaliteit van mijn inspanningen… Maar goed, ter wille van mijn ego zullen we daar niet dieper op ingaan. Kortom, mijn katten hebben mij doen dromen van een echt publiek van mensen.
2. De weigering van de roep
Helaas is mij geen perfect gehoor gegeven. Met bladmuziek kan ik de schijn goed ophouden, maar zonder bladmuziek ben ik volledig verloren. Jammen of ter plekke improviseren is voor mij simpelweg niet mogelijk, en dat is een groot nadeel. Dat is de reden waarom ik nooit deel kan uitmaken van een muziekensemble of een professionele band.
Daarom besloot ik mijn lot te aanvaarden en tevreden te zijn met mijn twee kattenfans. Het leven zou erger kunnen zijn…
3. De Drempelwachter (het begin van de transformatie)
Het lot wilde dat ik mij aangetrokken voelde tot een museum voor muziekinstrumenten. In een helder, stralend licht zag ik voor de allereerste keer EEN MUZIEKDOOS. Een muziekdoos die niet alleen metalen onderdelen had, maar ook klokjes en een ingebouwde mondharmonica! (U kunt deze bijzondere muziekdoos hier bekijken: https://www.littledayout.com/the-singapore-musical-box-museum-pause-and-listen/)
Dit zette mij aan het denken…. Als er geen enkele echte musicus met mij wil spelen… waarom dan niet een musicus creëren die geen keuze heeft (* duivels gelach *)? Wat als ik een muziekdoos kon maken die ik zelf kan programmeren? Rond die tijd kocht ik deze Kalliope-schijfmuziekdoos. Het leek een goede inspiratiebron.
Deze kleine bomexplosie is mijn hobbykamer (Ja, ik ben ongehuwd. Hoe wist u dat?).
Mijn kast met ‘projecten die nog komen’. Ik verkeer in de fase van de jubileumklok. (Die hoeft u slechts één keer per jaar op te winden.) Op de hoogste plank vindt u in elke doos muziekdoosmechanieken.
Een geslaagd restauratieproject: de jubileumklok tikt trots in mijn hal.
4. Uitdaging, beproeving en dood
Zo begon ik aan een (grotendeels digitale) zoektocht om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over het ontwerp van een goede muziekdoos. In de loop der jaren leerde ik veel over de geschiedenis en de ontwikkeling ervan. Hoe en waarom muziekdozen zich ontwikkelden van een cilindermuziekdoos tot een schijfmuziekdoos. De ideale afmetingen, de keuze van het hout, … Wat geluid eigenlijk is, wat de klankkleur van een muziekinstrument uitmaakt. Elk stukje informatie dat ik dacht te kunnen gebruiken, werd op mijn computer opgeslagen.
Voor mij was dit de eerste stap. Ik wist hoe ik een goede klankkast moest maken. Het enige dat nog restte, was leren hoe ik deze kon automatiseren en programmeren. Daarom schreef ik mij tijdens de COVID-crisis in voor een online Arduino-cursus.
Helaas, de Arduino-draak bleek te machtig voor mij. Hij snoof, pufte en wierp een vlammende bal van onbegrijpelijke bits en bytes naar mij toe, waardoor ik ernstige digitale derdegraadsbrandwonden opliep.
Drie weken lang was ik op levensondersteuning aangewezen… Ik moest aanvaarden dat dit een draak was die ik niet kon verslaan…
5. Verzoening
Geheel bij toeval ontdekte ik de oude campagnepagina van Muro Box N20 op Indiegogo. Dat was voor mij een hallelujamoment. Iemand anders was bezig een digitale muziekdoos te maken en was bereid die te verkopen. Ik had er geen enkele twijfel over en schreef mij snel in voor de e-maillijst met updates van N40.
Toen zij vroegen om inbreng, suggesties en feedback op hun ideeën, vroeg ik mij af of mijn “Failed Quest”-ervaringen voor hen interessant zouden kunnen zijn… Daarom deelde ik hun al de “wijsheid” die ik had geleerd over het ontwerp van een muziekdoos en de theorie erachter.
Omdat het geweldige mensen zijn, waren ze zeer blij met mijn e-mails en vroegen ze of ik die met de gehele Muro Box-community wilde delen. Ik zag geen enkele reden om dat niet te doen. Maar wees gewaarschuwd! Dit document is veel moeilijker te lezen dan dit verhaal. Het legt nogal wat muziektheorie uit…
6. De Terugkeer (Geschenk van de Muro-god en -godin)
Zoals u kunt zien, is mijn heldenreis nog niet voltooid. Net als velen van u wacht ik op de lancering van de Muro N40, zodat ik eindelijk aan mijn terugkeer naar de gewone wereld kan beginnen.
Dit document is mijn feedback op de meest recente update van het Muro Box-team over het nieuwe ontwerp van de resonantiekast. Aarzel niet om te latenLaat u mij weten hoe andere backers over mijn suggesties denken.
Ik oefen op de mondharmonica.
Nu Halloween nog niet zo lang geleden is… Dit ben ik in “werkkleding”.
Dit ben ik, enige tijd geleden, bezig met een muziekdoosmechaniek van Lador (Brahms' Wiegenlied). Helaas heb ik dit exemplaar volledig vernield…
7. Een nieuwe oproep tot avontuur
Eindelijk is het zover. Vreugde voor de hele wereld. Mijn Muro Box is eindelijk aangekomen.
Ik kan eerlijk zeggen dat het al mijn verwachtingen heeft overtroffen. Het geluid is spectaculair en in de Muro Box App zijn veel mooie nummers beschikbaar. Mijn huis is nu voortdurend gevuld met mooie melodieën (en twee luie katten).
Maar ik kan het niet ontkennen. Ik moet eerlijk zijn: er huist nog altijd een diepe droefheid in mijn hart. Omdat ik in mijn hele leven nog nooit iets digitaal heb gecomponeerd, kan ik het nog steeds niet gebruiken als begeleidingsinstrument voor mijn mondharmonicaspel.
Maar wat is dat geluid dat ik in de verte hoor? Een nieuwe roep tot avontuur?
Ik hoorde mystieke verhalen over een draak genaamd Musescore, die ergens heel, heel diep in een muzikaal woud verblijft. De mythen vermelden ook een goddelijke feeënkoningin met de naam Hung-Yin Liu. Misschien… met een beetje geluk… zal zij mijn nieuwe Godin worden, mijn nieuwe Licht in de Duisternis.
Naar verluidt is zij altijd bereid om de helpende hand te bieden aan moedige avonturiers die het aandurven door deze akoestische landen te reizen. ( https://murobox.com/nl/hoe-u-uw-creativiteit-de-vrije-loop-kunt-laten-bij-het-arrangeren-van/ )
Waarom nu juist die?
Het eerlijke antwoord: ik had werkelijk geen idee wat ik moest kiezen. Ik dacht… als ik een nummer wilde, kon ik het gewoon noot voor noot in MuseScore schrijven en zelf naar MIDI omzetten. (Let wel: dit was voordat ik besefte hoeveel werk dit is.)
Maar omdat het bij de aankoop inbegrepen was, moest ik u iets geven.
Wat doe je in zo'n situatie? Net als iedere volwassen man in die situatie vroeg ik het aan mijn moeder.
Mijn moeder herinnerde zich onmiddellijk dat zij enkele jaren geleden de film "Miss Potter" had bekeken en dat zij één bepaalde melodie bijzonder mooi vond.
Toen zij mij dat vertelde, herinnerde ik het mij ook, omdat zij, direct nadat zij de film had gezien, mij had gevraagd of ik het lied voor haar op het internet kon vinden, omdat zij het opnieuw wilde horen. (Dat was de enige keer in haar hele leven dat zij mij dit vroeg.)
Ik vond het een zeer goed idee. Vooral omdat het gaat om een nieuw gecomponeerd nummer dat (waarschijnlijk) speciaal is geschreven voor een muziekdoos met metalen schijven, om te worden gebruikt in “de romantische scène van de film”. Het nummer bestond voordien niet; men moet daar speciaal een metalen schijf voor hebben gemaakt (zoals in de 19e eeuw) (of men deed alsof de muziekdoos het nummer speelde en alsof dit kunstmatig met software was gegenereerd).
▲N40 Sublime | When You Taught Me How to Dance
Uit de film “Miss Potter”
8. Een duistere wending in de gebeurtenissen
Toen ik de creatieve mogelijkheden van de Muro Box begon te verkennen, stuitte ik al snel op een maar al te bekende vijand: mijn eigen beperkingen. Bestaande bladmuziek omzetten naar een geschikt digitaal formaat — zodat mijn Muro Box die daadwerkelijk kon afspelen — bleek veel moeilijker te zijn dan ik mij had voorgesteld.
Noten die op papier eenvoudig en onschuldig leken, weigerden koppig te doen wat ik wilde. Het hemelse geluid dat ik verwachtte, was nergens te bekennen. Opnieuw werd mijn pad versperd — dit keer door een MuseScore-draak die kennis van akkoorden, muzikale structuur en timing vereiste, evenals een diep begrip van digitale muzieknotatie dat ik eenvoudigweg niet bezit.
Opnieuw voelde ik mij onhandig, traag en hopeloos achterop. Maar deze keer was terugtrekken geen optie.
Mijn moeder ondergaat momenteel een kankerbehandeling. Iedereen die dit zelf heeft doorgemaakt of er als getuige bij is geweest, weet hoe zwaar de dagen kunnen worden — hoe gedachten eindeloos kunnen blijven cirkelen rond onzekerheid, angst en uitputting. Ik kan haar niet genezen. Ik kan haar de behandeling niet besparen. Ik kan deze strijd niet in haar plaats voeren. Het enige wat ik kan doen, is haar steunen: haar helpen om aan gelukkigere momenten in haar leven te denken. Op dat moment werd ik herinnerd aan de slogan van Muro Box: “Alle herinneringen in één muziekdoos…”
Elke onjuist uitgelijnde noot, elke mislukte MIDI-conversie, elke frustrerende avond die ik starend naar digitale notenbalken doorbracht, werden plotseling deel van iets groters dan mijn eigen creatieve ambities.
En toen, precies zoals de legendes voorspelden, verscheen de Feeënkoningin Hung-Yin — en zij deed precies wat ik had gehoopt dat ze zou doen. Ze hield mijn hand vast in deze vijandige akoestische contreien, beantwoordde mijn eindeloze vragen, loste schijnbaar onmogelijke arrangementen van noten op… en legde bovenal uit hoe ik het zelf kon doen.
Als u net als ik ook worstelt met het temmen van boze noten, heeft zij al haar adviezen gebundeld in deze MuseScore-tutorial. Ik hoop van harte dat deze u net zoveel zal helpen als hij mij heeft geholpen om de MuseScore-draak te overleven.
Daarom zet ik toch door — langzaam lerend hoe ik menselijke emotie kan vertalen naar een taal die een machine begrijpt. In de hoop dat dit mijn moeder een korte ontsnapping kan bieden aan ziekenhuiskamers en behandelschema’s. Een moment waarop haar gedachten tot rust kunnen komen, weggevoerd door een eenvoudige melodie die trilt op kleine metalen “drakentanden”…
Muro Box: De les uit Siegfrieds feedback op ons ontwerp van N40
Wij zijn Siegfried zeer dankbaar voor het delen van een aanzienlijke hoeveelheid referentiemateriaal dat ons heeft geholpen bij het ontwerpen van de huidige Muro Box N40. Hieronder volgt welke aspecten wij op basis van zijn suggesties hebben aangepast:
1. Het principe achter de klankproductie van ‘Sublime Harmony’ werd voor het eerst voorgesteld door de heer Siegfried, en wij kregen de gelegenheid om dit in de praktijk te brengen.
2. Ontwerp van de houten behuizing:
De heer Siegfried heeft documentatie verstrekt voor het berekenen van de optimale afmetingen van een houten behuizing. Hoewel de berekende optimale breedte van de houten behuizing één meter bedraagt, wat wij in de praktijk niet konden realiseren, bevatte de documentatie parameters zoals een dikte van 6 mm voor de houten panelen en ontwerpdetails zoals de richting van de houtnerf. Wij hebben deze details verwerkt in het ontwerp van de houten behuizing voor N40. De grootste bijdrage van Siegfried was niet alleen dat hij ons in staat stelde een onberispelijke muziekdoos te maken, maar ook dat hij ons betere ontwerpbeslissingen liet nemen binnen de beperkingen van de realiteit.voorwaarden, gebaseerd op ervaring met en theorie over het ontwerpen van instrumenten.
3. Onze oorspronkelijke cirkelvormige klankopening in de resonantiekast bleek minder dan optimaal te zijn. Dankzij de referenties van Siegfried zullen wij een nieuw ontwerp voor de resonantiekast voorstellen in overeenstemming met de conclusies van de artikelen.
Wij willen Siegfried nogmaals onze dank betuigen voor zijn steun. Mocht u ontwerpsuggesties hebben, laat het ons dan vooral weten per e-mail/door op het feedbackformulier te reageren, zoals Siegfried deed.