Mijn perfecte muziekdoos als instrument
Ik heb meer dan 100 nummers gecomponeerd met de Muro Box App!
Yen-Ting Chen (Tim)
Mijn perfecte muziekdoos als instrument
Ik heb meer dan 100 nummers gecomponeerd met de Muro Box App!
Yen-Ting Chen (Tim)
Waarom wilde het team van Muro Box Yen-Ting uitnodigen om zijn verhaal te delen?
Yen-Ting is de maker van de Muro Box App en heeft in het openbaar de bekendste nummers gedeeld; daarom is hij in dit speciale interview uitgelicht.
Per 25 september 2025 had hij 134 nummers gedeeld (105 voor de N20-versie en 34 voor de N40-versie), waaronder nummers in het Chinees, het Engels, het Japans en het Koreaans. Zijn repertoire omvat titelsongs uit films en anime, nummers uit televisiedrama's en musicals, evenals klassieke Mandarijnstalige en Engelstalige hits, naast actuele onlinefavorieten die populair zijn bij jongere luisteraars.
Yen-Ting reageert vaak in de reacties onder zijn nummers in de app op liedjesaanvragen van fans. Als hij het nummer zelf mooi vindt en zich verbonden voelt met de melodie, neemt hij graag de tijd om het te arrangeren.
“Ik ben geen musicus, maar ik heb oren” — Mijn verhaal als gebruiker van de Muro Box
Hallo alle liefhebbers van muziekdozen. Ik ben Yen-Ting en per september 2025 gebruik ik de muziekdoos van Muro Box al 3,5 jaar. In de loop der jaren heb ik met plezier melodieën gecomponeerd en geüpload zodat anderen ze kunnen spelen, en heb ik mijn gedachten over die nummers gedeeld in de gebruikersgemeenschap. Hoewel ik niet de meest ervaren gebruiker ben, ben ik beslist een toegewijde gebruiker, en ik ben oprecht vereerd dat het team van Muro Box mij heeft uitgenodigd om een reeks vragen te beantwoorden enMijn persoonlijke reis met dit prachtige instrument en mijn bespiegelingen daarover delen.
Ik heb geen muziekopleiding gevolgd, maar ik houd zeker van muziek. Vóór ik de muziekdoos leerde kennen, bespeelden we, net als veel kinderen in Taiwan, muziekinstrumenten als hobby. Sommigen zagen het misschien als een les om de tijd na school te vullen, maar ik heb er beslist van genoten. Eerst zat ik in een kinderslagwerkgroep, waar ik een heerlijke kleutertijd had; daarna heb ik enkele jaren piano gespeeld, maar ik heb het nooit serieus genomen. De gitaar was op de middelbare school een leuk hebbeding, en bij het koor vond ik het uiteindelijk gemakkelijker. Muziek was nooit afwezig, maar speelde evenmin een hoofdrol. Omdat ik niets had om op te voeren, …Ik zou mijzelf omschrijven als een latente muzikant.
Omdat ik een relatief gehoor heb, is
Muro Box voor mij het perfecte muziekinstrument.
Godzijdank beschik ik nog over goede oren en een goed gehoor — of misschien toch niet zo goed als ik dacht. Ik heb een relatief gehoor met een verplaatsbare ‘do’, waardoor ik melodieën gemakkelijker kan begrijpen, maar de muzikale zinnen zouden voor mij hetzelfde klinken, zelfs als de toonhoogte was verschoven. Een ander groot nadeel is dat ik de noot die ik hoor niet kan benoemen, noch nauwkeurig kan communiceren. In deze situatie blijft de muziek in mijn hoofd en kan zij zich moeilijk uiten.
Opmerking 1: Absoluut gehoor is het vermogen om specifieke muzikale toonhoogten te herkennen en te reproduceren, terwijl relatief gehoor het vermogen is om onderscheid te maken tussen verschillende muzikale toonhoogten.
Opmerking 2: Bij de solfègeconventie (movable-do) wordt de tonica van de huidige toonaard als "Do" gezongen. De overeenkomstige conventie is "fixed-do": alle noten worden op basis van absolute toonhoogte gezongen.
Met het nummer ‘Sunny Day’ van Jay Chou als voorbeeld:
Gelukkig verdien ik niet de kost met muziek. Het ‘defect’ in de manier waarop ik muziek begrijp, beïnvloedt mijn leven niet terwijl het leven doorgaat. Daarna vestigde ik mij in Centraal-Taiwan, vond ik een baan temidden van de boerderijen en begon ik rond te wandelen. Al snel vond ik het Taiwan Modern Music Boxes Museum en ontdekte ik Muro Box in de museumwinkel. Dit kan worden beschouwd als mijn eerste kennismaking met deze kleine, verfijnde boetiek.
Zoals u allen weet – en misschien beter dan ik – kan deze mechanische muziekdoos, die via een app wordt bediend, veel, maar zij heeft ook van nature haar beperkingen. De kam en de mechanische snelheidslimiet markeerden in feite de grens van haar prestatievermogen. Geen halve tonen, geen aaneengesloten noten sneller dan 20 bpm, en het allerbelangrijkste: nummers die compatibel zijn met de Muro Box moeten binnen het toonbereik passen en naar C-majeur worden omgezet.
C-majeur… Wacht, hoorde ik daar nu C-majeur? Inderdaad. Na al die 35 jaar heb ik eindelijk precies datgene gevonden waarnaar ik op zoek ben. Hoewel ik niet vaardig genoeg ben om een instrument snel en nauwkeurig te bespelen, kan ik mijn arrangement toch keer op keer bijschaven en het vervolgens door Muro Box laten afspelen. Het mooiste is dat ik mijn werk zijn debuut kan laten maken tot ik tevreden ben: geen haast, geen druk, want het is mijn podium en mijn tempo.
Na veel bekende nummers te hebben gearrangeerd, vond ik mijn eigen manier van componeren.
Ik componeer zelden eigen stukken; in plaats daarvan arrangeer ik bestaande nummers, veelal bekende nummers en klassiekers. Ik herken de melodie en verwerk wat ik hoor aan de hand van wat in mijn gehoor verankerd is: ik begrijp ze in C-majeur. Zo blijkt het een natuurlijke bewerking voor Muro Box te zijn. Bij de meeste nummers zijn inkorting, selectie en soms een stilistische aanpassing nodig om ze in Muro Box te laten passen. Na de bewerking kunnen ze heel anders klinken, dus ik vermoed dat ze op de een of andere manier als “mijn compositie” kunnen gelden?!
Het scala aan nummers is, eh… breed, zou ik zeggen. Mandarijnse en Taiwanese pop, folk, ballades, westerse pop (grotendeels Engelstalig), filmscores, animatie (ook wel J-pop genoemd), K-pop en soms klassieke muziek. Er is een categorie die voor u wellicht enigszins interessant is: mijn “Etudes”. Het zijn geen klassieke etudes, maar melodieën uit tv-reclames, klokkenspel aan de kust en enkele pakkende, door de radio geïnspireerde fragmenten. Hoe lachwekkend ze ook mogen lijken, het is werkelijk heel plezierig om ze te arrangeren.
Ik wil hierbij mijn werkwijze delen om te controleren of een nummer al dan niet naar de Muro Box kan worden omgezet.
1. Zet de melodie om naar de toonaard C en controleer of er veel onvermijdelijke semitonen zijn.
2. Past de omgezette melodie binnen het bereik van de N20-kam?
3. Zijn er herhaalde noten die elkaar met te korte tussenpozen opvolgen?
4. Zijn er passages die uitsluitend ritmisch zijn, zonder tonen?
5. Heb ik voldoende passie en vertrouwen om dit nummer te arrangeren?
Met mijn oren cultiveer ik de energie om te componeren en laat ik de tijd de inspiratie voor nieuwe creaties bezinken.
Er zijn uiteraard uitzonderingen, maar in de meeste gevallen is er altijd een oplossing. Het kost tijd en steeds opnieuw proberen, maar de inspanning blijft en telkens komt het dichter bij de voltooiing.
Aan de andere kant is het bij het bespelen van de muziekdoos als hobby ook belangrijk om een efficiënte methode te vinden om de productie op te voeren. Wanneer men de muziekdoos begint te bespelen, ligt het voor de hand te beginnen met de meest geliefde en vertrouwde melodieën. Nadat deze eerste stukken zijn voltooid, kom ik af en toe voor de volgende situatie te staan: ik wil een melodie spelen, maar weet niet welk nummer ik moet arrangeren. Vaker komt het voor dat ik enkele dagen geleden een melodie heb gehoord die ik zou kunnen spelen, maar ik mij nu niet meer kan herinneren welk nummer het is.
Daarom heb ik in mijn KKBOX-muziekstreamingapp een afspeellijst met de naam “Music Box” aangemaakt. Ik voeg gewoonlijk nummers waarvan ik denk dat ze op de muziekdoos kunnen worden gespeeld aan deze afspeellijst toe. Wanneer een nummer in mij opkomt, voeg ik het aan deze afspeellijst toe. Tijdens mijn woon-werkverkeer luister ik naar deze afspeellijst. Zodra ik vertrouwd raak met een bepaald nummer en het mij begint aan te spreken, kan ik via de Muro Box App aan de Muro Box-versie ervan gaan werken. Het is heel nuttig om een nummer uitgebreid te beluisteren voordat ik het speel en transcribeer. Bovendien merk ik tijdens het transcriberen vaak dat ik de behoefte hebom te pauzeren en de originele track ter referentie te beluisteren.
Van tijd tot tijd komt het componeren tot stilstand en voelt het alsof ik vastzit. Dat is misschien iets wat ieder van ons wel eens meemaakt tijdens het componeren van werken voor muziekdozen. Deze werken kunnen diep weggeborgen liggen, maar vaak krijgen ze na verloop van tijd weer betekenis wanneer ik ze doorneem, alsof de muze mij plotseling bezoekt; praktisch gezien is het daarentegen waarschijnlijk toe te schrijven aan een zekere sedimentatie in het gehoor.
Tot besluit is het dus het gehoor dat het meest van belang is; althans, zo werkt het bij mij.
Van het kiezen van een nummer tot het arrangeren en delen ervan met andere gebruikers: ik houd van elke stap in het muziekcreatieproces in de Muro Box App!
Een van mijn favoriete aspecten van het componeren is een nummer voor het eerst te presenteren. Zoals u nu in de app kunt zien, is de interface compacter en fraaier geworden. De klanktextuur van de gesimuleerde ding-dongklank van de muziekdoos is eveneens sterk verbeterd, waardoor het een waar genoegen is om mijn werken in de app te beluisteren. Het is ook een uitdaging om de werken in de gebruikersgroep te presenteren, omdat het om een officiële beoordeling van de inhoud gaat, maar het is de moeite waard, aangezien het meer meningen van andere gebruikers oproept.
Het arrangeren van melodieën voor de Muro Box is een plezierig onderdeel geworden van de tijd die ik met mijn gezin doorbreng.
Muziek arrangeren om die op de Muro Box te laten spelen, is voor mij een goede manier geworden om mijn onbeduidende momenten ‘goed te benutten’. Het is een speciaal verjaardagsliedje voor mijn gezin geworden, en de kinderen kijken uit naar mijn volgende stuk. Soms neem ik hun opdrachten aan (uitdaging aangenomen!) en meestal zijn zij tevreden. Wat mijn vrouw betreft, die piano als hoofdvak deed: zij laat zich niet zo gemakkelijk overtuigen. Toch heeft zij mij inderdaad veel technische ondersteuning gegeven en is zij een betrouwbare adviseur voor mij geweest. Wat een geluk!
Mijn vrouw, die muziekdocent is, helpt mij af en toe de originele composities te begrijpen en de complexere passages te ontleden, vooral wanneer ik bij het arrangeren tegen uitdagingen aanloop. Ons oudste kind is inmiddels tien jaar—misschien zal ik deze vreugde over een jaar of twee, wanneer ze een smartphone begint te gebruiken, ook met haar delen. Mijn vrouw heeft mij gevraagd enkele nummers te arrangeren, maar ik heb niet alle verzoeken ingewilligd; ik neem alleen stukken onder handen die mij echt aanspreken.
Waarom besloot ik een extra N40-muziekdoos te kopen?
Mijn grootste – en enige – verwachting ten aanzien van de N40 was dat deze mij in staat zou stellen om nummers te gaan arrangeren die ik op de N20 eenvoudigweg niet kon uitvoeren. De N40 heeft volledig aan deze verwachting voldaan. Dankzij de toevoeging van zwarte toetsen kan ik intervallen van een halve toon spelen die op de N20 onmogelijk waren, zonder elk nummer naar C-majeur te hoeven transponeren, en ik kan zelfs toonaardwisselingen binnen hetzelfde stuk verwerken. Om deze redenen heb ik zonder aarzelen de overstap naar de N40 gemaakt.
Yen-Ting plaatste in de app een reactie onder zijn nummer: “Ik heb in 2024 al mijn creatieve energie hierin gestoken!”
Mijn overwegingen bij de aankoop van de N40-muziekdoos
De eigenschap die ik het belangrijkst vond, was het uitgebreidere toonbereik, maar er waren twee andere aspecten waaraan ik evenveel waarde hechtte: “Blijft de limiet voor opeenvolgende noten nog steeds op 120 BPM?” en “Zijn opeenvolgende noten stabieler geworden?” Ik richtte mij op deze aspecten omdat dit kenmerk bepaalt of bepaalde nummers überhaupt gearrangeerd kunnen worden. Met andere woorden: het ging mij meer om hoe ver de N40 ons kon brengen dan om hoe fraai hij taken kon uitvoeren die al mogelijk waren.
Eerste indrukken bij het uitpakken van de N40 muziekdoos
Na zo'n lange wachttijd was mijn eerste indruk bij het uitpakken van de N40: “Dit is ASMR voor liefhebbers van ordelijk opbergen.” Het product past perfect in de verpakking, met precies de juiste demping, waardoor er bij het eruit trekken zelfs een lichte zuigweerstand voelbaar was. Tegenwoordig is het zeldzaam dat een bedrijf in een dergelijke doordachte verpakking investeert, en als consument waardeer ik dat zeer.
Bovendien stelde het mij volledig gerust toen ik zag dat de acht hoeken van de kartonnen doos met beschermende plastic kapjes waren afgedekt, wetende dat de klankkast binnenin goed beschermd was.
(*Opmerking: ASMR staat voor “Autonomous Sensory Meridian Response”.)
De exclusieve resonantiebox voor de Muro Box N40 is ontworpen om de volledige muziekdoos inclusief alle accessoires op te bergen. Het doordachte ontwerp biedt sterke bescherming tegen stoten en beperkt tegelijk de omvang van de verpakking tot een minimum.
De exclusieve resonantiebox voor de Muro Box N40 is ontworpen om de volledige muziekdoos inclusief alle accessoires op te bergen. Het doordachte ontwerp biedt sterke bescherming tegen stoten en beperkt tegelijk de omvang van de verpakking tot een minimum.
De exclusieve resonantiebox voor de Muro Box N40 is ontworpen om de volledige muziekdoos inclusief alle accessoires op te bergen. Het doordachte ontwerp biedt sterke bescherming tegen stoten en beperkt tegelijk de omvang van de verpakking tot een minimum.
De exclusieve resonantiebox voor de Muro Box N40 is ontworpen om de volledige muziekdoos inclusief alle accessoires op te bergen. Het doordachte ontwerp biedt sterke bescherming tegen stoten en beperkt tegelijk de omvang van de verpakking tot een minimum.
Vergelijking van de prestaties en het speelgevoel van de N20- en N40-muziekdozen
Ik heb het gevoel dat de overstap van de N20 naar de N40 niet alleen een verbetering van geluidskwaliteit of resonantie is, maar een stap in een volledig andere richting. Misschien komt dat door de zwaardere metalen basis; het doet denken aan het verschil tussen een kleine bel en een grote bel: de kleine bel (N20) klinkt helder, maar mist resonantie, terwijl de grote bel (N40) diep en vol klinkt, maar minder helder is.
Wat de resonantie betreft, is het verschil dat ik merk enigszins abstract, maar dezelfde noot op de N40 klinkt — ongeacht de versie — altijd iets “verder weg” dan op de N20.
Hoe het klinkt met de resonantiekast
Ik bespeel mijn muziekdoos meestal bovenop de resonantiekast. Doordat de kast het geluid versterkt, lijkt dezelfde noot iets langer na te klinken. In een zeer stille omgeving kunt u de nagalm van de noten waarnemen, maar in een luidruchtiger omgeving kan het effect ‘verloren’ aanvoelen.
Wat het verschil in materiaal betreft: naar mijn ervaring houdt het hardere acaciahout de resonantie langer vast dan zebrahout. Dankzij deze eigenschap kunnen bastonen aanhouden in plaats van slechts korte, afzonderlijke klankpunten te zijn. Het nadeel is dat wanneer muziek dicht opeen wordt gespeeld, de aanhoudende resonantie de tonen in elkaar kan laten overvloeien; dit effect is in het lagere register duidelijker. Daarom verwijder ik meestal de resonantiekast wanneer ik stukken met veel lage tonen wil beluisteren.
Hoewel ik thuis zowel de N20 als de N40-muziekdoos heb, ga ik er niet vaak bij zitten om ernaar te luisteren. De keren dat ik ten volle van de muziekdozen geniet, zijn meestal laat op de avond, wanneer ik eindelijk thuis ben en mijn vrouw en kind al slapen. Dan sluit ik de deur van mijn studeerkamer en luister naar een nieuw gearrangeerd stuk om te horen hoe het op de muziekdoos klinkt.
Het team van Muro Box heeft de app zorgvuldig ontworpen zodat klanten met twee muziekdozen thuis kunnen wisselen welke muziekdoos wordt aangestuurd. Ik heb deze functie zelf pas onlangs ontdekt. Bekijk dit blogbericht om te leren hoe u tussen de twee muziekdozen kunt wisselen.
Kom luisteren naar mijn arrangementen op de Muro Box App
Klik op de titels van de onderstaande liedjes om een nieuwe webpagina te openen en mijn arrangementen op de Muro Box App te beluisteren—dat is toch bijzonder, nietwaar?
Chinese liedjes:
• Cheer Chen – The Meaning of Travel (gearrangeerd voor de 40-notenversie)
• Wei Li-An – If I Could (bewerkt voor de 40-notenversie)
• Accusefive – Love in Summer (bewerkt voor de 40-notenversie)
Engelstalige nummers:
• Eagles – Hotel California (arrangement voor 40 noten)
• Queen – Bohemian Rhapsody (arrangement voor 40 noten)
• The Beatles – Yesterday (arrangement voor 40 noten)
Japanse liedjes:
• Hikaru Utada – First Love (arrangement voor 20 noten)
• A Cruel Angel’s Thesis (20-notenarrangement)
• Tegami ~Haikei Juugo no Kimi e~ (40-notenarrangement)
• Mika Nakashima – I Once Thought of Ending It All (arrangement voor 40 noten)
Koreaanse nummers:
Thema van My Sassy Girl: I Believe (arrangement voor 40 noten)
Muro Box Op YouTube
10:03
10:03
10:03
10:03
10:03
First Love (een verrassing uit mijn vroege werk)
Ik ben waarschijnlijk in 2022 voor het eerst met Muro Box in aanraking gekomen. De platformomgeving zag er toen anders uit dan nu. Wie zich pas na 2023 bij Muro Box heeft aangesloten, kan zich waarschijnlijk moeilijk voorstellen hoe de muziekbibliotheek er vroeger uitzag, nu deze zeer gevarieerd is en wekelijks en zelfs dagelijks wordt aangevuld: het tempo waarin nieuwe stukken verschenen, werd bijna in maanden gemeten. Een arrangeur die meer dan tien goede arrangementen had verzameld, maakte vervolgens kans om de volledige pagina van de populariteitsranglijst te domineren. Dat was een fase waarin de bodem nog niet zo vruchtbaar was. Ook het officiële repertoire was toen wat behoudender. Afgezien van arrangementen die op bestelling werden gemaakt, waarin vaker popnummers voorkwamen,Afgezien van het gebruikelijke repertoire van niet-traditionele muziekdozen, zijn de meer verfijnde werken doorgaans bestaande stukken die men in winkels voor muziekdozen hoort.
Toen ik voor het eerst met Muro Box in aanraking kwam, was ik eveneens vrij behoudend; ik durfde niet goed sterk genreoverschrijdende stukken te arrangeren. Maar al snel werd ik rustelozer en wilde ik gebruikmaken van het programmeerbare karakter van de muziekdoos om dingen te creëren die normaal gesproken niet op een muziekdoos zouden voorkomen. Daarom verschoof mijn keuze van stukken naar werken die "niet echt bij een muziekdoos passen"; als ze maar goed worden geponst, worden het stukken waarvan men zich afvraagt: "kan dit echt op een muziekdoos?" Na enkele popnummers te hebben geprobeerd, besloot ik een klassiek popnummer te kiezen dat nog nooit op een muziekdoos was verschenen: First Love van Hikaru Utada.
Rond die tijd leerde ik in de interface van de Muro Box App voor het arrangeren de functie kennen om een noot één kleine rastereenheid te verschuiven, waardoor ik het effect van een strum op akkoorden kon creëren. Dat was ook de technische doorbraak waarmee ik de sfeer van het origineel in de intro kon reproduceren. Ik ken dit nummer al sinds mijn kinderjaren; het is nooit gedateerd geraakt en blijft prettig om naar te luisteren. Hoewel de N20 mij niet in staat stelt een arrangement in een hogere toonaard te maken, is het, licht bijgeschaafd, juist als bewerking voor een muziekdoos precies goed. Zelfs ik ben er tevreden over wanneer ik ernaar luister. Dit is ook mijn eerste hit. De weergavecijfers en het aantal keren dat het als favoriet is opgeslagen, zijn goed, maar vreemd genoeg zijn er geen reacties (lacht). Ik hoop dat liefhebbers van dit nummer hun gedachten erover met mij willen delen!
Nadat ik de vorige keer met First Love een bewerking had gemaakt die ik zelf ook mooi vond, heb ik het een tijdje laten bezinken. Toch wilde ik blijven streven naar groei en het verleggen van grenzen. In die periode bestond het repertoire in de muziekbibliotheek grotendeels uit langzame nummers. Wellicht was de keuze voor langzame nummers verstandig en veilig, omdat er rekening moest worden gehouden met de beperkingen van de mechanische constructie. Ik bleef echter van mening dat ook stukken voor de muziekdoos een gevoel van snelheid moesten kunnen overbrengen, en daarom koos ik uiteindelijk een nummer met een hoog tempo. Kort daarvoor had ik met mijn vrouw Taiko no Tatsujin gespeeld; het openingsthema van Neon Genesis Evangelion, ‘A Cruel Angel’s Thesis’, was mij daarbij het meest bijgebleven. Daarom viel mijn keuze, weinig verrassend, op dit nummer. Als ik er nu aan terugdenk, vind ik het nog steeds ongelooflijk dat dit tot een stuk voor de muziekdoos kon worden bewerkt.
Allereerst moest ik te veel opeenvolgende tonen vermijden. De oorspronkelijke melodie van dit stuk maakte dat al mogelijk, zonder dat er veel bewerking nodig was. Ook het transponeren naar C-majeur leverde geen problemen op; alles bleef binnen het toonbereik. Daarmee was de hoofdmelodie geregeld. Vervolgens kwam het deel voor de linkerhand: de grondtonen en het ritme moesten worden uitgewerkt. Daarbij kwam het ritmespel Taiko no Tatsujin goed van pas, want door de notatie van de trommelpatronen na te volgen en die patronen vervolgens op het gehoor bij te stellen, kon ik de belangrijkste ritmische accenten vastleggen. Vergeleken met mijn latere werk is deze bewerking natuurlijk nog onbeholpen, maar wie het origineel heeft gehoord, zal beslist weten waar de aangeslagen noten naar verwijzen. Dat is het belang van trouw aan het origineel. Bij dit nummer voelde ik voor het eerst dat ik het wel tien of tientallen keren opnieuw moest beluisteren,Pas wanneer u noten en ritme blijft bijstellen tot ze ook voor uzelf aangenaam klinken, ontstaat een werk dat u met tevredenheid kunt publiceren.
Nadat ik de vorige keer met First Love een bewerking had gemaakt die ik zelf ook mooi vond, heb ik het een tijdje laten bezinken. Toch wilde ik blijven streven naar groei en het verleggen van grenzen. In die periode bestond het repertoire in de muziekbibliotheek grotendeels uit langzame nummers. Wellicht was de keuze voor langzame nummers verstandig en veilig, omdat er rekening moest worden gehouden met de beperkingen van de mechanische constructie. Ik bleef echter van mening dat ook stukken voor de muziekdoos een gevoel van snelheid moesten kunnen overbrengen, en daarom koos ik uiteindelijk een nummer met een hoog tempo. Kort daarvoor had ik met mijn vrouw Taiko no Tatsujin gespeeld; het openingsthema van Neon Genesis Evangelion, ‘A Cruel Angel’s Thesis’, was mij daarbij het meest bijgebleven. Daarom viel mijn keuze, weinig verrassend, op dit nummer. Als ik er nu aan terugdenk, vind ik het nog steeds ongelooflijk dat dit tot een stuk voor de muziekdoos kon worden bewerkt.
Allereerst moest ik te veel opeenvolgende tonen vermijden. De oorspronkelijke melodie van dit stuk maakte dat al mogelijk, zonder dat er veel bewerking nodig was. Ook het transponeren naar C-majeur leverde geen problemen op; alles bleef binnen het toonbereik. Daarmee was de hoofdmelodie geregeld. Vervolgens kwam het deel voor de linkerhand: de grondtonen en het ritme moesten worden uitgewerkt. Daarbij kwam het ritmespel Taiko no Tatsujin goed van pas, want door de notatie van de trommelpatronen na te volgen en die patronen vervolgens op het gehoor bij te stellen, kon ik de belangrijkste ritmische accenten vastleggen. Vergeleken met mijn latere werk is deze bewerking natuurlijk nog onbeholpen, maar wie het origineel heeft gehoord, zal beslist weten waar de aangeslagen noten naar verwijzen. Dat is het belang van trouw aan het origineel. Bij dit nummer voelde ik voor het eerst dat ik het wel tien of tientallen keren opnieuw moest beluisteren,Pas wanneer u noten en ritme blijft bijstellen tot ze ook voor uzelf aangenaam klinken, ontstaat een werk dat u met tevredenheid kunt publiceren.
Nadat ik de vorige keer met First Love een bewerking had gemaakt die ik zelf ook mooi vond, heb ik het een tijdje laten bezinken. Toch wilde ik blijven streven naar groei en het verleggen van grenzen. In die periode bestond het repertoire in de muziekbibliotheek grotendeels uit langzame nummers. Wellicht was de keuze voor langzame nummers verstandig en veilig, omdat er rekening moest worden gehouden met de beperkingen van de mechanische constructie. Ik bleef echter van mening dat ook stukken voor de muziekdoos een gevoel van snelheid moesten kunnen overbrengen, en daarom koos ik uiteindelijk een nummer met een hoog tempo. Kort daarvoor had ik met mijn vrouw Taiko no Tatsujin gespeeld; het openingsthema van Neon Genesis Evangelion, ‘A Cruel Angel’s Thesis’, was mij daarbij het meest bijgebleven. Daarom viel mijn keuze, weinig verrassend, op dit nummer. Als ik er nu aan terugdenk, vind ik het nog steeds ongelooflijk dat dit tot een stuk voor de muziekdoos kon worden bewerkt.
Allereerst moest ik te veel opeenvolgende tonen vermijden. De oorspronkelijke melodie van dit stuk maakte dat al mogelijk, zonder dat er veel bewerking nodig was. Ook het transponeren naar C-majeur leverde geen problemen op; alles bleef binnen het toonbereik. Daarmee was de hoofdmelodie geregeld. Vervolgens kwam het deel voor de linkerhand: de grondtonen en het ritme moesten worden uitgewerkt. Daarbij kwam het ritmespel Taiko no Tatsujin goed van pas, want door de notatie van de trommelpatronen na te volgen en die patronen vervolgens op het gehoor bij te stellen, kon ik de belangrijkste ritmische accenten vastleggen. Vergeleken met mijn latere werk is deze bewerking natuurlijk nog onbeholpen, maar wie het origineel heeft gehoord, zal beslist weten waar de aangeslagen noten naar verwijzen. Dat is het belang van trouw aan het origineel. Bij dit nummer voelde ik voor het eerst dat ik het wel tien of tientallen keren opnieuw moest beluisteren,Pas wanneer u noten en ritme blijft bijstellen tot ze ook voor uzelf aangenaam klinken, ontstaat een werk dat u met tevredenheid kunt publiceren.
Nadat ik de vorige keer met First Love een bewerking had gemaakt die ik zelf ook mooi vond, heb ik het een tijdje laten bezinken. Toch wilde ik blijven streven naar groei en het verleggen van grenzen. In die periode bestond het repertoire in de muziekbibliotheek grotendeels uit langzame nummers. Wellicht was de keuze voor langzame nummers verstandig en veilig, omdat er rekening moest worden gehouden met de beperkingen van de mechanische constructie. Ik bleef echter van mening dat ook stukken voor de muziekdoos een gevoel van snelheid moesten kunnen overbrengen, en daarom koos ik uiteindelijk een nummer met een hoog tempo. Kort daarvoor had ik met mijn vrouw Taiko no Tatsujin gespeeld; het openingsthema van Neon Genesis Evangelion, ‘A Cruel Angel’s Thesis’, was mij daarbij het meest bijgebleven. Daarom viel mijn keuze, weinig verrassend, op dit nummer. Als ik er nu aan terugdenk, vind ik het nog steeds ongelooflijk dat dit tot een stuk voor de muziekdoos kon worden bewerkt.
Allereerst moest ik te veel opeenvolgende tonen vermijden. De oorspronkelijke melodie van dit stuk maakte dat al mogelijk, zonder dat er veel bewerking nodig was. Ook het transponeren naar C-majeur leverde geen problemen op; alles bleef binnen het toonbereik. Daarmee was de hoofdmelodie geregeld. Vervolgens kwam het deel voor de linkerhand: de grondtonen en het ritme moesten worden uitgewerkt. Daarbij kwam het ritmespel Taiko no Tatsujin goed van pas, want door de notatie van de trommelpatronen na te volgen en die patronen vervolgens op het gehoor bij te stellen, kon ik de belangrijkste ritmische accenten vastleggen. Vergeleken met mijn latere werk is deze bewerking natuurlijk nog onbeholpen, maar wie het origineel heeft gehoord, zal beslist weten waar de aangeslagen noten naar verwijzen. Dat is het belang van trouw aan het origineel. Bij dit nummer voelde ik voor het eerst dat ik het wel tien of tientallen keren opnieuw moest beluisteren,Pas wanneer u noten en ritme blijft bijstellen tot ze ook voor uzelf aangenaam klinken, ontstaat een werk dat u met tevredenheid kunt publiceren.
Productstabiliteit en ondersteuning na verkoop
Wellicht dankzij het volwassen mechanische ontwerp zijn zowel de N20 als de N40-muziekdozen zeer stabiel en duurzaam. De klantenservice is uitstekend en omdat het bedrijf in Taiwan is gevestigd, verloopt de communicatie volledig soepel. Het enige probleem dat ik ben tegengekomen, is dat de app op de iPad mini af en toe vastloopt; het is daarom een goede gewoonte om uw composities regelmatig op te slaan. Verder ben ik geen problemen tegengekomen die niet opgelost konden worden.
Mijn suggesties voor verdere verbeteringen aan de app
Ik hoop dat de interface van de app in de toekomst kan worden geoptimaliseerd voor grotere tablets. Momenteel is de app ontworpen voor de schermformaten van de iPhone, en op iPads wordt de interface eenvoudigweg vergroot. Dit lijkt een gemiste kans, omdat het grotere scherm niet volledig wordt benut. Met een goed geoptimaliseerde indeling zouden meer maten horizontaal kunnen worden weergegeven en zou het bereik van 40 noten verticaal zichtbaar kunnen zijn zonder voortdurend te scrollen. Zo zou ik volledige notengroepen in één oogopslag kunnen zien, wat zeer nuttig is om de balans te bewaren bij het arrangeren.muziek.
Ik hoop ook dat er op een dag een functie “Bladmuziek exporteren als PDF” beschikbaar komt. Daarmee zouden we onze arrangementen als echte papieren muziekrollen kunnen afdrukken, die zelfs op antieke muziekdozen kunnen worden gebruikt.
(*Opmerking: deze nieuwe functie is ontwikkeld en uitgebracht naar aanleiding van klantverzoeken. Bekijk dit bericht voor instructies over het gebruik ervan.)
Waarom ik graag muziek arrangeer, maar geen beroepsmusicus ben geworden
Ik wil enkele gedachten delen over waarom ik geen beroepsmusicus ben geworden. Veel mensen in Taiwan leren muziek, maar slechts weinigen blijven serieus optreden. Muziek leren is niet per se moeilijk, maar om muziek echt te beheersen, is er enorm veel tijd, geduld en repetitief oefenen nodig. Ouders beschouwen muziek vaak als een hobby, als een manier om interesse te kweken of simpelweg als een pluspunt op het cv. Zelfs wanneer een kind talent en toewijding toont, kunnen ouders het kind ontmoedigen te veel te oefenen, omdat zij willen dat muziek slechts een leuke ‘extra’ blijft en geen carrière wordt.
In Taiwan eindigt de muzikale opleiding voor de meeste mensen doordat het gezin wil dat het kind stopt of doordat de leerling de leercurve niet wil doorstaan. Bij mij speelden beide redenen: toen ik in de onderbouw van de middelbare school tegen mijn vader zei dat ik geen piano meer wilde oefenen, waren we beiden opgelucht.
Het is niet dat het me aan muzikaal talent ontbreekt; ik had eenvoudigweg niet genoeg tijd om te oefenen.
Hoewel ik nooit helemaal ben opgehouden met muziek bezig te zijn, wisselde ik van instrumenten en had ik ze snel onder de knie, zonder ooit te oefenen tot ik ze volledig beheerste. Om het niveau te bereiken waarop je vrij kunt musiceren, is voortdurende, toegewijde oefening nodig. Ik had het gehoor, het toonhoogtegevoel, misschien enig harmoniegevoel en een iets bovengemiddelde muzikaliteit, maar ik heb die nooit ten volle ontwikkeld. Koorzang paste waarschijnlijk het beste bij mijn natuurlijke aanleg, en ik heb jarenlang gezongen, maar toen ik geneeskunde ging studeren, ben ik helemaal gestopt met alle formele muziekactiviteiten. Gaandeweg heb ik vaakWe hoorden mensen de raad geven: ‘Het is maar een hobby – besteed er niet zoveel tijd aan.’ Dat weerspiegelt de mentaliteit waarin verantwoordelijkheid vooropstaat en waarmee we zijn opgegroeid.
Muziekbeoefening vereist regelmaat. Vier afzonderlijke sessies van dertig minuten zijn niet gelijkwaardig aan één ononderbroken sessie van twee uur, en twee uur per dag oefenen is niet hetzelfde als één keer per week een halve dag. Degenen die jaren later weer een instrument oppakken en moeiteloos spelen, hebben doorgaans in hun jeugd voldoende geoefend. Ik heb die basis nooit gelegd toen ik dat nog kon, en tegen de tijd dat ik een nieuwe kans kreeg, konden mijn lichaam en geest het niet meer bijhouden. Daarom heb ik het zelden over de instrumenten die ik ooit heb leren bespelen—tot de komst van automatische muziekdozen.
Creatieve vrijheid in kleine momenten: hoe geautomatiseerde muziekdozen een muzikant met onbenut potentieel een podium bieden
Een geautomatiseerde muziekdoos stelt u in staat om te componeren en uw arrangementen erop te laten uitvoeren. Het mooie aan componeren is dat u in kleine privémomenten kunt werken – of u nu in de badkamer bent, op bed ligt of een dienst hebt – en elke noot op het gehoor kunt bijschaven tot het stuk precies goed klinkt. Hoewel kennis van muziektheorie van pas komt, kan het componeren noot voor noot gebeuren, waarbij u geleidelijk een volledig stuk opbouwt. Anders dan bij een live-uitvoering, die perfectie op het moment zelf vereist, is deze aanpak ideaal voor wie slechts versnipperde momenten heeft om te oefenen.
Vroeger dacht ik dat mijn verhouding tot muziek beperkt zou blijven tot het luisteren naar cd’s of karaoke zingen — een houding van “zo is het nu eenmaal”. Het was niet zozeer berusting, maar veeleer het besef dat ik niet naar onrealistische genialiteit hoefde te streven.
Maar de komst van Muro Box heeft dat veranderd. Zelfs mijn bescheiden vaardigheden werden inzetbaar en konden beetje bij beetje groeien. Ik hoef geen actieve muzikant te zijn om gestaag mijn creatieve productie op te bouwen, en vandaag heb ik een volledige afspeellijst samengesteld. Ik zou mezelf geen meester noemen, maar ik voel oprechte voldoening.
Als iemand mijn vooruitgang indrukwekkend vindt, komt dat eenvoudigweg doordat ik tijd heb gestoken in het spelen van de liedjes waar ik van houd, zonder mij druk te maken over prestaties. Iedereen maakt in zijn eigen tempo vorderingen, maar de composities die u opslaat, laten u nooit in de steek – u kunt ze altijd nog een stukje verder brengen. Ik hoop dat iedereen die ‘een creatieve stempel wil achterlaten’, via dit platform ook iets betekenisvols kan opbouwen.
Mijn commentaar op de Muro Box
Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe blij ik ben dat ik zo’n mooie, verfijnde en technisch verbluffende winkel in mechanische muziekinstrumenten heb leren kennen. Het is zowel ontspannend als uitdagend; het geeft veel voldoening om mijn werken een voor een te zien ontstaan, en zo kreeg de muziek in mijn hoofd de kans werkelijkheid te worden. Ik hoop van harte dat meer mensen kennis kunnen maken met deze magische Muro Box. Tot ziens bij mijn volgende nummer.